logo Dingen die er toe doen. Deelze!

Iedereen was bang hem aan te raken. Toen hij hem in zijn handen nam iets prachtigs is gebeurd.

Een ontroerend verhaal over een man, die een zwerfkat op zijn pad is tegengekomen.

Iedereen in de buurt kende de “Ugly de kat”. Hij was een zwerfkat die in de kelder van de flat woonde.

Ugly hield bovenal van drie dingen: vechten, restjes uit de afvalcontainer eten en, zo zal ik zeggen, liefde. De combinatie van alle drie, en het leven op straat, hebben een litteken op Ugly achtergelaten.

Ugly had maar één oog, en daar waar de tweede hoorde te zitten, was alleen een gat. Ook miste hij een oor aan dezelfde kant. Zijn linker poot leek alsof deze ooit een zware breuk heeft gehad, en is genezen onder een onnatuurlijke hoek, waardoor het leek alsof hij ieder moment zou kunnen omdraaien wanneer hij liep. Hij is zijn staart lang geleden kwijtgeraakt, waar een klein stompje is overgebleven, die constant bewoog. Hij was grijs en gestreept over zijn hele lijf, behalve zijn koppie, die zat vol met littekens.

Iedere keer, dat iemand Ugly zag, was er altijd dezelfde reactie: “Wat een lelijke kat!” Alle kinderen uit de buurt werd er altijd gewaarschuwd niet in de buurt te komen van Ugly. De volwassenen verdreven de kat, gooiden met stenen naar hem of spoten hem nat en sommige mensen gooiden de deur dicht wanneer hij binnen in hun huis probeerde te komen, zodat zijn pootjes tussen de deur kwamen.

Ugly reageerde altijd op dezelfde manier. Wanneer hij werd natgespoten, bleef hij staan tot hij met rust werd gelaten. Wanneer er met iets naar hem werd gegooid, ging hij op de grond liggen en vroeg om vergeving. Wanneer hij bij kinderen in de buurt kwam, begon hij akelig te miauwen en sprong hij op ze, smekend om enige aandacht. Wanneer iemand hem dan ook oppakte, begon hij onmiddellijk wat dan ook te likken.

Op een zekere dag besloot hij twee husky’s van de buurman wat liefde te geven. Echter waren de honden niet gediend van zijn liefde, en kreeg Ugly er van langs. Ik heb zijn akelige schreeuw gehoord en ben gaan kijken wat er aan de hand was. Toen ik ter plekke was is er tot mij doorgedrongen dat zijn einde nabij is.

Ugly lag in een plas, zijn achterpoten waren verdraaid, en aan de voorkant, in plaats van vacht had hij een enorme wond. Ik heb hem opgepakt en wou hem naar huis meenemen, ik hoorde hem zwaar ademen en puffen, en ik voelde hem worstelen. Ik dacht: hij lijd enorm.

Ik voelde iets nats op mijn oor. Hij had veel pijn, maar probeerde alsnog aan mijn oor te likken. Toen trok ik hem dichter bij mij, en hij stootte mijn handpalm met zijn hoofd. Hij draaide en keek mij met zijn gouden oog aan. Ik hoorde hem heel zachtjes spinnen. Zelfs in de grootste pijn, vroeg die kat vol littekens alleen om een beetje liefde, misschien een beetje medelijden.

Op dat moment leek Ugly de mooiste en het meest vredelievende wezen die ik in mijn leven heb gezien. Hij probeerde mij niet te bijten of te krabben, of op wat voor manier dan ook te vechten. Hij keek mij aan en geloofde er in dat ik hem zou redden…

Ugly is in mijn armen doodgegaan, voordat ik thuis was aangekomen. Ik heb nog even met hem gezeten, met de gedachte hoe zijn gedeformeerde, met littekens bedekte lijf, mijn kijk op wat er echt telt in het leven heeft verandert. Wat een liefdevolle hart te hebben, en wat houden van zonder grenzen betekent. Ugly heeft mij meer geleerd over liefde en liefhebben dan duizenden boeken, lezingen en televisieprogramma’s bij elkaar. Ik zal hem hiervoor altijd dankbaar zijn. Hij had vele uitwendige littekens, echter was ik degene een inwendige litteken, en dit was het moment om hierover heen te stappen en mijzelf volledig te geven aan de genen die ik lief heb.

Mensen willen rijker zijn, grotere successen behalen, willen populair zijn… Maar ik zal altijd Ugly proberen te zijn.

Vond je deze post leuk – deelze met een ander Deel op Facebook

Deel dit prachtige verhaal met een ander.

Trends nu meteen

× Like deelze.nl op Facebook Al geliked